About bad music

WARNING: This posts contains a lot of quotation marks. And by a lot I mean there are probably too many. Oh well…

I know it’s really cool to hate on Coldplay right now, but I’m old anyway so I don’t care about my lack of coolness.

However much I dislike most of Coldplay’s music, I cannot label it as “bad”; it’s just not to my taste.

“Bad” music is when I can’t hear a natural vocal or an actual musical instrument being played and three lines of lyrics repeated endlessly in a song which was apparently written by four people and required six producers.

Don’t even get me started on “DJs” selling out “live gigs” that involve little more than them sticking a USB stick into a sound system.

“Activism, slacktivisim, borderline fascist rhetoric…”

WARNING: Very long rambling post – click away now if you can’t handle reading anything longer than the average tweet or Facebook status update. For a TL;DR version: read only the bits in bold text.

Dear people who think their high horses could ever be any higher than mine,

Assuming that people overlaying their social media profile pictures on with French flags do not care about Syrians, Iraqis, Pakistanis, Afghanis or goodness knows whoever else is perhaps a shortsighted observation. Just because people select one, that doesn’t mean they don’t care about the other.

Just because people’s profile pictures on social media featured green overlays some years ago, that didn’t mean they cared only about Iranians’ democratic rights.

Just because people’s pictures featured rainbow overlays a few months ago, that didn’t mean they stopped caring about fellow human beings that are heterosexual, bisexual or asexual.

Just because some people don’t wear a poppy early November nor feature one on their online profile pictures, that does not mean they do not care about war veterans.

Just because some people do wear a poppy early November or feature one on their online profile pictures, that does not mean they are proponents of war.

Just because some people display yellow ribbons to point out their own or their loved ones’ endometriosis, that isn’t to say they don’t care about AIDS; just because some choose red ribbons, that doesn’t mean they care about AIDS but not about cancer; just because some go for pink ribbons, that doesn’t mean they wish to convey a message that breast cancer is worse than testicular cancer… I could go on.

I don’t take offence to anyone changing their profile picture to feature a Tricolore overlay, nor do I take offence to Facebook offering you the opportunity to do so within a few simple clicks, however I do take issue with those claiming (or feigning) offence at people doing so or at Facebook offering that opportunity, and then substantiate their (faux) outrage that with the shortsighted narrative that those people and/or the powers that be at Facebook “don’t care about” whatever the country, cause or people that feature higher on their own agendas than the victims of the attacks in Paris on November 13, 2015.

“Activism, slacktivisim, borderline fascist rhetoric…” could be the start of a new rhyme of sorts, like the jokes begin “An X, Y and Z walk into a bar…” whereby the X, Y and Z are replaced with people or other creatures of different races or creeds. But I am not that creative and it would probably be as lame as most of those jokes anyway.

My point is: You are not a better or nicer person for pointing out ‘other’ or ‘worse’ ills in the world to someone expressing public sorrow for any particular cause or event. Not everything is formulaic, let alone binary.

Moreover, whatever you are seen to do or not do can make you look like a nice person or not but it doesn’t necessarily mean you are the kind of person that you are trying to appear as or that people perceive you to be.

Whatever your grounds are for having a flag, overlay, badge, ribbon or whatever on your profile or not… they are yours, however deep or shallow.

Up till now I’ve only ever used the term slacktivism in a derogatory sense, because personally I don’t believe picture overlays, ribbons, pins or wristbands can make a world of difference. Today found a new appreciation for it:

When something bad happens beyond our control and we cannot undo it, or when none of us seems to be able to stop our own or other people’s loved ones from suffering or dying, slacktivism seems the best and at times only way to convey to the world: “I don’t quite know the right words to say or the appropriate thing to do, but I am thinking about this” or merely “I feel therefore I am”. Situations in which we are powerless do not mandate we keep our silence.

I still think that slacktivism won’t make any difference, but I get that it’s not entirely meaningless. And I also suspect there will be plenty of people not putting much thought behind their slacktivism, or at least not as much as I give them credit for above. But there is no need to attack anyone for publicly expressing their sentiments about one thing and not about another. Silence does not by default equal indifference.

Stay safe and seek substance.

Yours self-righteously,

Jo

[NL] Omdenken of dom denken?

Deels eerder gepost op Facebook, nadien uitgewerkt tot deze uitgebreidere blog post.

Een brief van een Brits schoolhoofd aan 11-jarige scholieren bij hun toetsresultaten ging viraal, omdat deze zo veel mensen aansprak en mogelijk evenveel lezers met afschuw vervulde. Het internet is grenzeloos, dus ook in Nederland werd de brief opgepikt, onder meer door de mensen achter en volgers van Omdenken:

 

omdenkentweet

Dat de brief hier in Engeland viraal ging, verbaasde me niets; twee dagen na het aankondigen van strengere onderwijsmaatstaven en op de dag dat omstreden onderwijsminister Michael Gove werd vervangen, was de timing ervan perfect. Het sentiment is hartstikke lief maar gezien hoe ik het – in mijn ogen ernstig verstoorde – Britse onderwijssysteem persoonlijk heb leren kennen, vind ik ‘m ook zorgwekkend. Dat toen ook nog bleek dat de brief geplagieerd is(!) maakte me boos; waarom leerlingen ‘uniek’ en ‘bijzonder’ noemen in een onpersoonlijke standaardbrief die ook nog eens gejat blijkt?

Dus toen dit op mijn Facebookmuur verscheen met de woorden “Doe mijn kinderen zo’n school!” schoot dit bij mij in het verkeerde keelgat. Omdenken? Dit is iets uit z’n verband rukken en ombuigen!

Het Britse onderwijssysteem en leercultuur zijn niet te vergelijken met de Nederlandse. Als je als ouders ambitieus bent, en alle ouders in je omgeving dat ook zijn, en je je financieel kunt veroorloven om in de omgeving van goede scholen te gaan wonen, en als het je dan lukt om je kind(eren) ook nog op die goede scholen geplaatst te krijgen, dan heb je een geweldig leerklimaat voor je kind(eren). Als die ideale omstandigheden er niet zijn, dan geef je je kinderen bij voorbaat een maatschappelijke achterstand mee die ze mogelijk nooit meer kunnen inhalen, hoe leuk, lief, aardig, populair, sociaal-voelend enz. ze ook zijn.

Daar komt bij dat je als leerling in het Britse onderwijssysteem niet kunt blijven zitten, dus als je de leerdoelstellingen van een bepaald leerjaar niet haalt blijf je mogelijk de rest van je schoolcarrière achter de feiten aanlopen. In je eindexamens wordt gekeken naar wat je weet en kunt, niet op je fouten, dus kun je alles behalve foutloos zijn en toch het equivalent van een 10 halen. Mocht je een onvoldoende halen, dan krijg je wel je diploma, want je hebt examen gedaan. Hoe waardevol een diploma is met onvoldoendes…? Tja.

Het is moeilijk om uitgebreide recente statistieken te verkrijgen, omdat scholen niet verplicht en al helemaal niet geneigd zijn alles openbaar te maken, maar verschillende bronnen duiden erop dat rond twintig procent van alle schoolverlaters in Groot-Brittannië functioneel ongeletterd en/of ongecijferd is; dat wil zeggen dat ze minder goed kunnen lezen, schrijven en/of rekenen dan de gemiddelde 11-jarige. De enorme kwaliteitsverschillen tussen scholen onderling zoals die ervoer met mijn stiefkinderen en de kinderen van vrienden en bekenden leerde me dat bij een goede school wél bijna elke leerling met een goed opleidingsniveau van school gaat, maar dat op de slechtere scholen de percentages richting 50 (vijftig!) procent ongeletterd-/ongecijferdheid gaan.

Die oneerlijkheid in het systeem was voor mij een van de redenen dat ik zelf geen kinderen wilde. Ook heb ik niet-Britse collega’s geholpen naar de catchment areas van betere scholen te verhuizen of hun expatcontract met onze werkgever dusdanig te onderhandelen dat de kosten van particulier onderwijs voor hun kinderen vergoed zouden worden. Bovendien heb ik niet-Britse vrienden en kennissen afgeraden om naar Engeland te verhuizen tenzij ze het onderwijs voor hun kinderen goed konden regelen.

Het schoolhoofd dat deze brief plagieerde heeft geen gegevens bekendgemaakt over hoe goed of slecht haar leerlingen in hun toetsen hadden gedaan. De brief is hartverwarmend, en past perfect in de Britse schoolcultuur waar de meeste scholen geen sportcompetities meer houden omdat op de sportdag “iedereen een winnaar” is. Maar hij zet ook een lijst excuses klaar, mochten leerlingen hun leerdoelstellingen niet behaald hebben. Die leerlingen gaan nu dus wel met een leerachterstand naar het voortgezet onderwijs.

Zonder toetsen en wedstrijden zal je kind misschien meer eigenwaarde en minder zorgen of zenuwen hebben, dat geloof ik zeker. Maar is die eigenwaarde dan sterk genoeg voor wanneer ze jaren later vastlopen in onderwijs of werk omdat hun basiskennis en
-vaardigheden onvoldoende blijken? Of niet kunnen concurreren met leeftijdgenoten die een betere opleiding hebben genoten? Dan heeft je kind gewoon een levensgroot probleem. Wat kun je dan nog ‘omdenken’?

Iets uit een context die je niet of onvoldoende kent plukken en in je eigen raamwerk plaatsen – het doel heiligt de middelen? – da’s geen omdenken, da’s dom denken.

 


 

N.B.: De Britse onderwijsinspectie noemt de school achter bovenstaande brief een goede school, maar gaf wel deze verbeterpunten aan:

 

“The proportion of pupils making and exceeding expected progress from their starting points is not yet high in comparison to national data.”

“Teaching is good. However, there are occasions when a few teachers do not provide sufficient challenge for all ability groups during whole-class teaching. This is because they do not always make effective use of information about pupils’ progress.”

“Middle leaders are not yet involved enough in monitoring their subjects. They do not have a sufficiently clear overview of attainment and progress in their areas of responsibility. This prevents them from contributing fully to the drive for further improvements in standards in their subjects.”

SATs (± Cito-toetsen) zijn geen examens, je kunt er niet mee staan of vallen, maar kunnen een school als deze dus wel helpen met verbeterpunten als bovenstaande. Daarmee doe je niets af aan al het andere goede en unieke van je kind, maar help je hem of haar naar een onontbeerlijk opleidingsniveau dat hij/zij gewoon nodig heeft.

So much hate

I refuse to pick sides in any violent conflict, other than to denounce any and all violence, and all I get is hate in return. It’s crazy! Criticise what Israel does, get called an anti-semite. Criticise Hamas’s role, get called islamophobe or zionist.

If media cover what Israel does, they are accused of pro-Palestine bias. If media cover what Hamas does, they are labelled Zionist. They can’t win either.

Tit for tat for tit for tat. “They started it!” “No, they started it!” “We’ll stop if they’ll stop! “We didn’t stop because they didn’t stop”. So, hey, here’s an idea: stop the bickering. Stop excusing anyone’s violence or retaliation or whatever. Most of all, stop killing each other’s children.

I don’t care whose side you claim to be on, just STOP THE HATE. No conditions, just stop it. And stop defending others’ hate, or you’re just as much part of the problem. Not the media. YOU. With your placards against whatever whomever wherever. And your sick collections of images of dead children from other wars that you sickly misappropriate to suit your agenda. Stop keeping scorecards on who does worse to the other. It’s not fucking football, real human lives are getting destroyed.

Try non-violence. Try peace. Unconditionally. If you can’t get that through your thick skulls clearly you have so much in common in your equally warped hateful mindsets you deserve each other and none of my attention, nor any media attention as far as I’m concerned.

Sick.

In Britain everybody around Jimmy Savile seemed to know what he was up to, yet let him get on with it. Now they’re gasping at the extent of his abuse that’s become clear since he died. No one’s acknowledging their potential enabling of him and his actions at the time, though.

Terry Richardson is another Jimmy Savile and no one’s doing anything about it.

Meanwhile, Ian Watkins has been jailed but the only ‘enablers’ of his that appear to have come to light are the mothers who let him abuse their children. And I just don’t believe those women were the only enablers he had, I refuse to believe no one else knew. But anyone who I’ve asked questions in relation to this has so far simply refused to answer, because I am nobody and they’re somebody, so why the hell should they have to answer me (or anyone, for that matter).

Still, it’s always been the way that celebrities do stuff that in the non-celebrity world would be frowned upon, to say the least. If your non-celebrity next-door neighbour did the kind of stuff Terry Richardson’s allegedly been up to, he’d be labelled a sick you-know-what. But do that sh!t in the art world, as a rock star, or in Hollywood, and at worst you’ll be labelled ‘eccentric’. It’s almost as if being a creep is a virtue.

It seems there’s a different world out there that has a teflon coating on it, and perhaps nobody in that world does anything because if they did it might implode on itself (and them); there’s everything to lose and nothing to gain for everyone involved.

It makes me sick.

sick.png

ETA: Jamie Peck published a brilliant piece on the Guardian website about predators and power dynamics. Click here to read her excellent analysis.