[NL] Omdenken of dom denken?

Deels eerder gepost op Facebook, nadien uitgewerkt tot deze uitgebreidere blog post.

Een brief van een Brits schoolhoofd aan 11-jarige scholieren bij hun toetsresultaten ging viraal, omdat deze zo veel mensen aansprak en mogelijk evenveel lezers met afschuw vervulde. Het internet is grenzeloos, dus ook in Nederland werd de brief opgepikt, onder meer door de mensen achter en volgers van Omdenken:

 

omdenkentweet

Dat de brief hier in Engeland viraal ging, verbaasde me niets; twee dagen na het aankondigen van strengere onderwijsmaatstaven en op de dag dat omstreden onderwijsminister Michael Gove werd vervangen, was de timing ervan perfect. Het sentiment is hartstikke lief maar gezien hoe ik het – in mijn ogen ernstig verstoorde – Britse onderwijssysteem persoonlijk heb leren kennen, vind ik ‘m ook zorgwekkend. Dat toen ook nog bleek dat de brief geplagieerd is(!) maakte me boos; waarom leerlingen ‘uniek’ en ‘bijzonder’ noemen in een onpersoonlijke standaardbrief die ook nog eens gejat blijkt?

Dus toen dit op mijn Facebookmuur verscheen met de woorden “Doe mijn kinderen zo’n school!” schoot dit bij mij in het verkeerde keelgat. Omdenken? Dit is iets uit z’n verband rukken en ombuigen!

Het Britse onderwijssysteem en leercultuur zijn niet te vergelijken met de Nederlandse. Als je als ouders ambitieus bent, en alle ouders in je omgeving dat ook zijn, en je je financieel kunt veroorloven om in de omgeving van goede scholen te gaan wonen, en als het je dan lukt om je kind(eren) ook nog op die goede scholen geplaatst te krijgen, dan heb je een geweldig leerklimaat voor je kind(eren). Als die ideale omstandigheden er niet zijn, dan geef je je kinderen bij voorbaat een maatschappelijke achterstand mee die ze mogelijk nooit meer kunnen inhalen, hoe leuk, lief, aardig, populair, sociaal-voelend enz. ze ook zijn.

Daar komt bij dat je als leerling in het Britse onderwijssysteem niet kunt blijven zitten, dus als je de leerdoelstellingen van een bepaald leerjaar niet haalt blijf je mogelijk de rest van je schoolcarrière achter de feiten aanlopen. In je eindexamens wordt gekeken naar wat je weet en kunt, niet op je fouten, dus kun je alles behalve foutloos zijn en toch het equivalent van een 10 halen. Mocht je een onvoldoende halen, dan krijg je wel je diploma, want je hebt examen gedaan. Hoe waardevol een diploma is met onvoldoendes…? Tja.

Het is moeilijk om uitgebreide recente statistieken te verkrijgen, omdat scholen niet verplicht en al helemaal niet geneigd zijn alles openbaar te maken, maar verschillende bronnen duiden erop dat rond twintig procent van alle schoolverlaters in Groot-Brittannië functioneel ongeletterd en/of ongecijferd is; dat wil zeggen dat ze minder goed kunnen lezen, schrijven en/of rekenen dan de gemiddelde 11-jarige. De enorme kwaliteitsverschillen tussen scholen onderling zoals die ervoer met mijn stiefkinderen en de kinderen van vrienden en bekenden leerde me dat bij een goede school wél bijna elke leerling met een goed opleidingsniveau van school gaat, maar dat op de slechtere scholen de percentages richting 50 (vijftig!) procent ongeletterd-/ongecijferdheid gaan.

Die oneerlijkheid in het systeem was voor mij een van de redenen dat ik zelf geen kinderen wilde. Ook heb ik niet-Britse collega’s geholpen naar de catchment areas van betere scholen te verhuizen of hun expatcontract met onze werkgever dusdanig te onderhandelen dat de kosten van particulier onderwijs voor hun kinderen vergoed zouden worden. Bovendien heb ik niet-Britse vrienden en kennissen afgeraden om naar Engeland te verhuizen tenzij ze het onderwijs voor hun kinderen goed konden regelen.

Het schoolhoofd dat deze brief plagieerde heeft geen gegevens bekendgemaakt over hoe goed of slecht haar leerlingen in hun toetsen hadden gedaan. De brief is hartverwarmend, en past perfect in de Britse schoolcultuur waar de meeste scholen geen sportcompetities meer houden omdat op de sportdag “iedereen een winnaar” is. Maar hij zet ook een lijst excuses klaar, mochten leerlingen hun leerdoelstellingen niet behaald hebben. Die leerlingen gaan nu dus wel met een leerachterstand naar het voortgezet onderwijs.

Zonder toetsen en wedstrijden zal je kind misschien meer eigenwaarde en minder zorgen of zenuwen hebben, dat geloof ik zeker. Maar is die eigenwaarde dan sterk genoeg voor wanneer ze jaren later vastlopen in onderwijs of werk omdat hun basiskennis en
-vaardigheden onvoldoende blijken? Of niet kunnen concurreren met leeftijdgenoten die een betere opleiding hebben genoten? Dan heeft je kind gewoon een levensgroot probleem. Wat kun je dan nog ‘omdenken’?

Iets uit een context die je niet of onvoldoende kent plukken en in je eigen raamwerk plaatsen – het doel heiligt de middelen? – da’s geen omdenken, da’s dom denken.

 


 

N.B.: De Britse onderwijsinspectie noemt de school achter bovenstaande brief een goede school, maar gaf wel deze verbeterpunten aan:

 

“The proportion of pupils making and exceeding expected progress from their starting points is not yet high in comparison to national data.”

“Teaching is good. However, there are occasions when a few teachers do not provide sufficient challenge for all ability groups during whole-class teaching. This is because they do not always make effective use of information about pupils’ progress.”

“Middle leaders are not yet involved enough in monitoring their subjects. They do not have a sufficiently clear overview of attainment and progress in their areas of responsibility. This prevents them from contributing fully to the drive for further improvements in standards in their subjects.”

SATs (± Cito-toetsen) zijn geen examens, je kunt er niet mee staan of vallen, maar kunnen een school als deze dus wel helpen met verbeterpunten als bovenstaande. Daarmee doe je niets af aan al het andere goede en unieke van je kind, maar help je hem of haar naar een onontbeerlijk opleidingsniveau dat hij/zij gewoon nodig heeft.
Advertisements

Preposterous-Posterous-Postposterous?

Since 2007 I have come to love Posterous as a platform for a number of blogs (some of which look more like proper websites than blogs thanks to Posterous’s functionality, without me having to really know what I am doing in technical terms because Posterous does that thinking for me).

Posterous’s announcement that they have now been acquired by Twitter gives me mixed feelings. I love Twitter, but for entirely its own reasons and not as a ‘replacement of’ or ‘alternative to’ any other site or social network – it adds to my life in both online/virtual and real-life terms. I am delighted for everyone at Posterous that their years of hard work are now being converted to them into cold hard cash – they deserve every dollar of that! But I also have to say… I’m worried… worried what the future may bring to Posterous users.

You see, I was thrilled when Twitter bought TweetDeck… until they launched their post-takeover version of TweetDeck, which lacked most of the functionality of its predecessor, specifically the features that made it the best desktop application for Twitter and all the other sites, media and tools it integrated (Facebook, MySpace, LinkedIn, FourSquare, MobyPicture and so on). It was almost as if Twitter tried to kill it off by buying it.

While I’ve been able to revert to the pre-takeover version of TweetDeck, I do realise that if I bump in to any bugs or issues with it, there won’t be any support, and I doubt that under Twitter’s umbrella there will ever be a version of TweetDeck that is going to be anywhere near to what it used to be.

With Posterous there is no going back to previous versions, and I can’t seem to work out whether Twitter acquired Posterous for Posterous, or for the talented people behind Posterous… could users be set for a disappointment similar to post-Twitter-era TweetDeck?

So as pleased I am for all the people involved behind the scenes, as an end user I can’t help but be worried. And I hope that expressing that concern as publicly as this may catch the attention of the ‘powers that be’ involved and ideally tempt them away from any temptation to diminish or even kill off Posterous.

Just in case, I guess I’ll have to start studying possible alternatives. Blogger? Lacking sophistication. WordPress? Something I’ve been trying to put off while there was Posterous, as Posterous is so much easier for Not-Very-Techie types like me, especially with the help from fabulous theme developers like Cory Watilo. Tumblr? Love it, but not for the kind of thing I currently do on Posterous.

The thought of migrating my Posterous spaces elsewhere gives me nightmares, so I hope I won’t ever have to. But none of Posterous’s or Twitter’s statements on this acquisition assure me to that effect. “We’ll give you ample notice”, to me, sounds like “you better start getting ready for change”… and that worries the hell out of me.

While I realise that all these fabulous tech solutions are free to use by its end users, and that as a non-paying user I am merely an asset and not a customer, I do wish tech entrepreneurs would consider their users’ (business) continuity a bit more… that they haven’t paid in any money doesn’t mean they haven’t invested.

Without (non-paying) users, would all the money and work founders/entrepreneurs/investors/developers put in pay off in the same way and/or to the same extent like, say, Facebook’s IPO? Or like tech start-ups’ buy-outs such as Twitter’s acquisition of TweetDeck and now Posterous?

So where is the users’ return on investment?

Creative Commons License This work is licensed under a Creative Commons Licence.
Creative Commons License Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.

[LINK] [NL] Zakelijk twitteren: wat je absoluut moet doen en dingen die je beter kunt laten

”Je moet een beetje adhd’er zijn en het moet bij je passen.”

Eigenlijk houd ik he-le-maal niet van lijstjes die “Doe dit!” en “Laat dat!” schreeuwen… maar voor de zakelijke twitteraar is dit artikel van Claudia Ruigendijk (Parool) toch echt onmisbaar:

http://www.parool.nl/parool/nl/38/MEDIA/article/detail/274240/2010/01/05/Zakelijk-twitteren-de-do-s-en-don-ts.dhtml

De waardevolle tips in het artikel kwamen van Jojanneke van den Bosch (@Jojanneke) en Anna-Maria Giannattasio (@puur).