[NL] Oude doos

Hyves. Het was ooit zo groot. De laatste paar jaren deed ik er al niks meer mee, maar zin om mijn profiel dan ook maar te wissen had ik ook niet, dus ik liet het maar voor wat het was.

Nu de sluitings-/overgangsdatum voor Hyves van 2 december 2013 dichterbij komt, besloot ik toch nog maar even te gaan kijken, als was het alleen maar om te controleren dat ik niet het contact zou kunnen verliezen met mensen daar; volgens mij heb ik inmiddels iedereen kunnen vinden op Facebook, Twitter en/of elders.

Mijn lunchpauze vandaag heb ik wél even gebruikt om drie oude blogs van daar naar hier over te zetten (vorig jaar raakte ik namelijk veel online werk kwijt omdat ik niet alles van MySpace en MOG had overgezet voordat die mijn blogs sloten):

De jaren sindsdien zijn voorbijgevlogen, en bovengenoemde stukken laten die datering ook zeker zien, maar ik wilde ze (nog) niet voorgoed laten verdwijnen.

Advertisements

[NL] Als niet als

(Dit stuk stond voorheen op Hyves)

Nu bijna anderhalf jaar geleden begon ik – opnieuw – voor mezelf. Na jaren in een stijf mantelpak met daarbij passende werkomgevingen te hebben doorgebracht, besloot ik de voorkeur te gaan geven aan menselijkheid over zakelijkheid, en kwaliteit en creativiteit boven commercie te verkiezen.

Vanuit deze filosofie bied ik mijn werk aan tegen ‘eerlijke’ tarieven, die gemiddeld 3-4 keer lager liggen dan de gangbare markttarieven, terwijl ik mijn werk met persoonlijke aandacht en toewijding uitvoer om het vooral ook echt, oprecht en van goede kwaliteit te houden.

Ik hou zo veel van mijn werk, dat ik, als ik het me kon veroorloven, ik alles gratis zou doen. Helaas is dat onmogelijk; net als iedereen heb ik ook mijn financiële verplichtingen, dus moet ik mijn werk factureren en vertrouw ik erop dat cliënten deze facturen dan ook betalen.

Uit principe werk ik derhalve niet met voorschotten; cliënten hoeven pas na afloop te betalen. Geeft dat risico op misbruik? Ja. Geeft dat cliënten het recht misbruik te maken? Nee.

Vooral doorgaan

De afgelopen maanden heb ik gewoon doorgewerkt, ondanks alle ziekenhuisopnamen tussendoor, zelfs toen mijn huwelijk langzaam maar zeker doodging en ook toen de financiële crisis als een mokerslag toesloeg en 92% van mijn omzet wegnam.

Vooral niet stilstaan, gewoon doorwerken, en zeker niet opgeven; al gaat het jaren duren, ik bouw mijn leven wel weer op.

Dus zelfs toen er onlangs beslag werd gelegd op mijn bankrekeningen (wat betekent dat alles wat daarin door klanten wordt gestort mij niet bereikt, dus ja, in zekere zin werk ik momenteel voor niets) werkte ik onverminderd hard door (des te sneller krijg ik de beschikking over mijn rekeningen dan namelijk weer terug).

Tot vorige week. Toen werd alles ineens te veel.

Dit heeft te maken met een steeds populairdere trend onder cliënten om zo veel mogelijk te doen om hun (financiële) verplichtingen aan mij uit te stellen of zelf volledig te ontwijken.

Eindeloos

Op basis van (levensechte!) recente ervaringen, een (gecombineerd) scenario:

CLIËNT: “Dank voor uw laatste factuur, maar deze kunnen wij niet langer per ommegaande betalen. Wij hebben een namelijk een nieuw systeem ontwikkeld om onze leveranciers in vast te leggen en te betalen en daarvoor is het van belang dat u uw gegevens invoert op www…”

MOI: “Goed, ik heb mijn gegevens ingevoerd. Kunt u mij dan nu betalen?”

CLIËNT: “Nee. Wij hebben uw account namelijk nog niet geactiveerd, dat kan pas als u ons documenten X, Y, en Z van uzelf toestuurt.”

MOI: “Bij deze.”

CLIËNT: “Dank u. Uw account is nu geactiveerd.”

MOI: “Gaat u mij dan nu betalen?”

CLIËNT: “Nee. Wij moeten namelijk zelf eerst een contract specifiek voor deze opdracht opstellen en daarvoor is het van belang dat u uw gegevens invult op bijgaand formulier.”

MOI: “Bij deze. Gaat u mij dan nu betalen?”

CLIËNT: “Nee. Dat kunnen wij pas doen als u ons documenten X, Y, en Z van uzelf toestuurt.”

MOI: “Ehhh… die documenten heb ik u reeds toegestuurd om mijn account te activeren?”

CLIËNT: “Sorry, die zijn hier op kantoor zoekgeraakt.”

MOI: “Dat klinkt zorgwekkend, het betreft namelijk vertrouwelijke persoonlijke informatie. *zucht* Maar goed, bij deze.”

CLIËNT: “Dank u. Alles is nu in orde.”

MOI: “Ah, dus nu gaat u mij betalen?”

CLIËNT: “Om welke factuur ging het ook alweer?”

MOI: “Deze.”

CLIËNT: “Dank u.”

MOI: “Ehhh… Ik wacht nog steeds op uw betaling?”

CLIËNT: “Oh ja, haha. Tja, sorry, die kunnen we zo niet betalen. Dat adres dat u in uw factuur getypt heeft is namelijk weliswaar van ons, maar niet het juiste adres om in uw facturen te typen; ook al factureert u ons alles electronisch, u moet toch het juiste adres in uw factuur typen, en dat is postbus…”

MOI: “Het adres dat ik voor uw factuur heb gebruikt is het adres dat u zelf heeft gegeven toen ik u destijds naar uw factuuradres vroeg! Maar goed, maakt niet uit, bij deze de aangepaste versie. Gaat u mij dan nu betalen?!”

CLIËNT: “Nee. Die factuur kunnen we zo echt niet betalen. Er staat namelijk geen BTW in vermeld.”

MOI: “Zoals ik u destijds al in mijn allereerste offerte heb geïnformeerd, zoals ook op mijn website staat én onderaan de factuur staat vermeld, opereer ik onder Engelse wet en is op door mij in rekening gebrachte diensten wettelijk 0% BTW van toepassing.”

CLIËNT: “Oh. Maar u ben wettelijk ook verplicht uw adres in uw factuur te vermelden. Dat heeft u niet gedaan, dus kunnen wij u nog steeds niet betalen.”

MOI: “Mijn adres staat onderaan de factuur, net boven de BTW-vermelding.”

CLIËNT: “Oeps.”

MOI: “Wilt u mij dan, alstublieft, nu, per direct, eindelijk betalen?!”

CLIËNT: “Nee. Wij betalen pas 90 dagen na acceptatie van uw factuur.”

MOI: “Sorry, maar nu wil ik dat u echt éven naar míj luistert: Voordat ik aan de uitvoering van uw opdracht begon, heb ik u destijds eerst een offerte gestuurd met algemene voorwaarden. Daarin heb ik heel duidelijk op de hoogte gesteld van de uiterste betaaldatum en de extra kosten in geval van late betaling. U bent daarmee destijds akkoord gegaan. Inmiddels heeft u mij al zo lang beziggehouden met redenen en excuses om mij nog niet te hoeven betalen, dat de uiterste betaaldatum al geruime tijd verstreken is, en tóch ben ik geduldig gebleven en heb ik u vooralsnog geen extra kosten in rekening gebracht. Als er problemen waren omtrent de factuur, had u dat direct na ontvangst ervan kunnen melden, maar u wachtte telkens opnieuw dagen of weken – en tóch bleef ik geduldig! Om dan nu ineens aan te kondigen dat u mij pas over 90 dagen gaat betalen, vind ik onbehoorlijk van u!”

CLIËNT: “U begrijpt ons verkeerd. Wij gaan u niet over 90 dagen betalen, wij betalen pas 90 dagen na acceptatie van uw factuur. Tot op heden hebben wij uw factuur nog niet geaccepteerd.”

MOI: “*proest* PARDON?!”

CLIËNT: “Uw werk was niet goed genoeg. Er stond een tikfout in op pagina 4; daar had u een punt-komma getypt waar een dubbele punt had moeten staan. Dus heeft u uw werk voor ons verkeerd gedaan en hoeven wij het door u in rekening gebrachte bedrag niet te betalen.”

MOI: “In dit geval ben ik het met u oneens dat er sprake was van een fout, maar als u dat vond had u dat destijds direct na ontvangst van het werk kenbaar kunnen maken; dan had ik het werk voor u naar wens kunnen aanpassen, of u had zelf wijzigingen kunnen maken, maar dat is geen geldige reden om uw factuur niet te betalen.”

CLIËNT: “Maar dat was niet het enige; er stonden nog meer fouten in uw werk. Zo gebruikte u de termen *blah*, *blah-blah* en *blah-blah-blah* en die zijn helemaal verkeerd.”

MOI: “Hier heb ik nogmaals naar gekeken en ook hier ben ik het met u oneens. Er bestaan diverse termen om hetzelfde uit te drukken, maar in de gegeven contexten zijn *blah*, *blah-blah* en *blah-blah-blah* mijns inziens de enigen die correct zijn. Bovendien geldt voor elk door mij geschreven werk dat, zodra u dit volledig heeft betaald, u over alle rechten beschikt en het geschreven werk van harte lust kunt veranderen zo veel u wilt. Wilt u mij nu alstublieft betalen?”

CLIËNT: “Nee. *zucht* Het was namelijk beschamend slecht.”

MOI: “U schaamde zich er anders niet voor om het werk door te verkopen aan iemand die het inmiddels onder diens naam heeft gepubliceerd, met behoud van punt-komma waar volgens u een dubbele punt had moeten staan én de termen *blah*, *blah-blah* en *blah-blah-blah* die volgens u zo fout waren; toen ik contact met de redacteur van die publicatie opnam bleek hij er niet van op de hoogte te zijn dat ik vooralsnog de rechten erop bezat, omdat u mij nog niet betaald had. Hij zei mij dat hij u drie keer zoveel ervoor betaald had dan ik u in rekening heb gebracht. Volgens hem heeft u zijn betaling reeds geruime tijd geleden ontvangen. En nu wilt ú míj niet betalen?!!”

CLIËNT: “Oh gloeiende *vloek*, jij vuile *scheld*, *tier* *tier* *tier*!!!”

(On)werkelijkheid

Bovenstaand scenario is niet echt, maar het is wel gebaseerd op levensechte ervaringen, waarin het diverse cliënten betreft met diverse scenarios, tesamen goed voor een totaalbedrag dat vier cijfers voor de komma heeft.

Als ik gewoon normaal had kunnen doorwerken, en alle cliënten gewoon zonder gemorrel hun rekeningen op tijd hadden betaald, dan waren mijn bankrekeningen waarschijnlijk nooit geblokkeerd geweest. Bovendien had ik dan nu waarschijnlijk de mogelijkheid gehad om ofwel mijn achterstallige huur en rekeningen te betalen, ofwel mijn woning vrijwillig te verlaten en de borg en huur voor vervangende, goedkopere (gedeelde) woonruimte te betalen.

Als niet als.

In plaats daarvan zou ik binnenkort wel eens dakloos kunnen zijn – omdat ik geen geld heb om regelingen te treffen, of me alternatieve oplossingen te kunnen veroorloven en zelfs niet eens om mezelf in de rechtzaal te kunnen en mogen verdedigen.

Dat is natuurlijk niet geheel de schuld van mijn cliënten; zelf ben ik geheel bereid de handen in de lucht te gooien en te roepen: “OK! Ik snap het! Eigen schuld, dikke bult! Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten!”

Ook schaam ik me er absoluut niet voor om openlijk over mijn situatie te spreken en te schrijven; lees dit en laat het een goede waarschuwing voor je zijn. Ondertussen werk ik onverminderd hard door, in het volste vertrouwen dat ik op die manier ga overleven en mijn leven ga herbouwen.

Maar toen vorige week mijn mailbox zich vulde met nog meer vragen, verzoeken, klachten, opmerkingen, excuses wat dies meer zij, werd het me even te veel en raakte ik zo overstuur dat ik door mijn tranen heen niet meer kon zien wie er nog oprecht tegen me was, wie er een loopje met me probeerde te nemen en wie me een poot probeerde uit te draaien.

Ik zag geen andere uitweg dan zelf mijn uitstaande toezeggingen en beloften aan anderen te breken (en dan ook nog zonder dat aan iemand te laten weten), mezelf op te sluiten, onder de dekens te kruipen en heel lang en heel hard te huilen, te slapen en dan vooral nog meer te huilen. Dat huilen had ik denk ik even nodig – daar ben ik namelijk niet zo goed in – maar dat ik daarmee anderen teleurgesteld heb zoals ik zelf teleurgesteld ben… dát vind ik heel erg. Dat had ik niet moeten doen. Daar heb ik ook heel veel spijt van. Ik hoop dat dat me wordt vergeven.

Maar goed, ik ben er weer, sta weer op beide benen en ben weer hard aan het werk. Dus als ik je ergens mee van dienst kan zijn, gooi dat dan vooral weer naar me toe en ik ga er mee aan de slag.

Vandaag en morgen ben ik waarschijnlijk voornamelijk bezig met het inpakken en (her)organiseren van mijn eigen levenssituatie, en vanaf vrijdag verwacht ik de eerste opdrachten weer voltooid de (virtuele) deur uit te doen.

(Voor cliënten)

Beste cliënt,

Ik hoop dat jij, met mij, geduldig blijft en doorwerkt… en misschien ondertussen even bij jezelf nagaat of ik misschien nog wat van jóu tegoed heb, of je kritiek aan mij fair was, of je vraag/verzoek aan mij niet al lang geleden door mij beantwoord was, en of je die informatie die je zegt te missen niet al lang van mij hebt.

Mocht er nog een bericht van jou in mijn mailbox staan, dan krijg je daar echt nog wel antwoord op – maar misschien een beetje minder ‘menselijk’ en iets meer ‘zakelijk’ dan je tot dusver van mij gewend was – mogelijk zelfs mét factuur. Ik heb helaas geen andere keuze.

Mvg,
Jo

© 2009 Jo Hughes (No part of this may be reproduced without explicit permission)

[NL] Privacy, natuurlijk…?!

(Dit stuk stond voorheen op Hyves)

(…..for my past and prospective clients, I guess…..)

Ik hobby en schnabbel nog steeds. Maar waar ik regelmatiger ehhh, hoe zal ik het zeggen, een beetje ‘jeuk’ van krijg, zijn de (heiliger-dan-heilige?) claims in relatie tot de “privacy” (of inbreuk daarop) van bekendheden.

“Ach, wat naar dat ze zo vaak door paparazzi worden gefotografeerd”, “Oh, wat vervelend dat bijna niets van hun privé-leven privé kan blijven”, “Ze zullen wel heel boos / verdrietig zijn dat die foto’s / die video / dat nieuws openbaar is gemaakt”, et cetera.

Dan denk ik, hoe zeer er soms (of vaak) een kern van waarheid zit in dergelijke claims, laten we tegelijkertijd wél even nuchter relativeren (lees: mag ik alsjeblieft éven advocaat van de duivel spelen? 😉 ).

En dus: “Niet elke bekendheid is Diana, Princess of Wales, achtervolgd en opgejaagd in een Parijse tunnel”, en “There is no such thing as negative publicity”.

Natuurlijk is het niet leuk als een bekendheid op willekeurige momenten dat hij/zij zich buiten zijn/haar huis/hotel begeeft ongewenst gefotografeerd wordt, maar het is toch echt naïef om te denken dat elk ‘paparazzi shot’ dat men te zien krijgt, dat ook daadwerkelijk is – de meeste shots in mindere of meerdere mate ‘gearrangeerd’ (mindere mate: telefoontje van de publicist; meerdere mate: geposeerd – ja, zelfs die foto’s met de hand op de lens!).

Natuurlijk is het vervelend als privénieuws of -materiaal (foto’s, video’s) van een bekendheid ongewenst naar buiten worden gebracht, maar in de overgrote meerderheid van de gevallen dat zoiets gebeurt, ligt de bron van dergelijk ‘ongemak’ toch écht bij de bekendheid zelf of in zijn/haar directe omgeving (familie, vrienden, PR-mensen).

Natuurlijk is het begrijpelijk als bekendheden soms hun gevoelens van irritatie, woede of verdriet kenbaar maken in relatie tot paparazzi, roddeljournalistiek en dergelijke, maar niet alles is zoals het lijkt en de officiële reden (“inbreuk op de privacy”) is niet altijd de daadwerkelijke, mogelijk meer sinistere reden.

Publiciteit houdt je bekendheid op peil, maar zeldzaamheid is geld waard en controle is macht (een ‘exclusive’ is verkoopbaar maar uitgelekt nieuws of materiaal niet, tenzij de timing natuurlijk indirect perfect is voor wat je in de verkoop hebt; waarom zou je bereid zijn vrijwillig met mensen te praten als ze je kunnen boeken en betalen voor een interview?; hoe meer je vertelt, des te minder men over je hoeft te verzinnen, geen uitgever heeft belangstelling in je autobiografie als alles al elders door anderen verteld is; je ziet er in foto’s waarschijnlijk beter uit als je op camera’s bent voorbereid; je krijgt meer en beter beter betaalde photoshoots als er niet te veel paparazzi foto’s van je in omloop zijn, maar soms is het handig als de paparazzi je deze week in de Kalverstraat kunnen vinden zodat ze misschien wegblijven volgende week als je van de plastisch chirurg terugkomt; controverse helpt wanneer natuurlijke aandacht kwijnt, en als zelfs de negatieve aandacht naar de achtergrond vervaagt kun je het weer naar de voorgrond brengen door over de negatieve aandacht te klagen).

Roddelpers, blogs en forums zouden niet kunnen bestaan zonder belangstellende kopers / leden / lezers, maar zonder (regelmatig maar al te bereidwillige) bekendheden (lees: aandachtzoekers?) zouden ze wellicht óók niet levensvatbaar zijn.

Soms zou het wellicht fijn zijn als bekendheden eens de hand in eigen boezem staken (of in die van hun naasten) in plaats van een vinger te wijzen naar hun fans of anti-fans (maar daarvoor staat publicitair / financieel / juridisch waarschijnlijk te veel op het spel).

“It’s nothing personal, it’s business.”

Met betrekking tot mijn verleden en heden: hoe veel ik ook vrijwillig en uit liefde gedaan heb, mijn medelijden is op, net als mijn banktegoed.

Natuurlijk wil ik mijn gemoed best wel weer vol laten lopen, maar eigenlijk alleen voor wie iets soortgelijks met mijn bankrekening zou kunnen doen.

Dus voor wie (weer) graag van mijn professionele diensten gebruik wil maken, is het niet langer “Don’t call us, we’ll call you”, maar “You know where to find me”.

Begrijp wel, dat ik niet de privacy kan beschermen van degene(n) die zelf (of wiens naasten) die privacy niet kan/kunnen respecteren, dat ik niet altijd het vuur kan doven daar waar rook is (vooral niet voor brandstichters), en dat ik waarheden misschien niet altijd zal kunnen weerleggen of verhullen.

[NL] Ademhalen

(Dit stuk stond voorheen op Hyves)

Triest of gedeprimeerd ben ik allerminst. Zo voel ik me niet, zo zit ik niet in elkaar, en zo wil ik niet dat dit overkomt. Maar ik heb misschien iets uit te leggen, denk ik.

Het is nu meer dan een jaar geleden dat ik ziek werd. De eerste tekenen waren er al langer, maar zo’n 14 maanden geleden bouwden de symptomen zich dusdanig op dat ik niet meer ‘normaal’ kon functioneren, of tenminste niet meer zoals ik tot dan gewend was.

Het begon met vermoeiende pijn en duizeligheid, af en toe misselijkheid en vermoeidheid, tot het zo erg werd dat de pijn en vermoeidheid me verlamde, mijn leven overnam, en me zwak en niet in staat liet om soms ook maar iets te kunnen doen.

Onderzoek na onderzoek volgde, medicijn na medicijn werd voorgeschreven. Niets leek te helpen, maar een bijwerking was wel dat ik soms nauwelijks in staat was om te eten en snel veel gewicht verloor.

Elke keer dat een onderzoeksresultaat ‘negatief’ (als in: niets gevonden) was, was dat misschien goed, maar het betekende wel dat artsen zich geregeld lieten verleiden tot diagnoses van ‘psychosomatische’ aandoeningen, en ik weet niet of dat nou zo goed was.

Verbetering kwam toen ik mijn eetgewoontes veranderde – geen vlees meer, minder kunstmatige toevoegingen, meer ecologische producten – en yoga- en meditatie-oefeningen ging doen. Langzamerhand afkicken van alle medicatie leek ook te helpen. En een heel kleine, simpele operatieve ingreep aan mijn baarmoeder(hals) deed wonderen.

Zo kon ik in het nieuwe jaar terug aan het werk, nog steeds niet ‘honder procent’ maar tenminste heel wat beter dan voorheen.

Toen volgde opnieuw tegenslag. Ik kreeg vreemde toevallen, aanvallen van bewusteloosheid en geheugenverlies. Opnieuw volgde onderzoek na onderzoek, maar ik weigerde elke vorm van medicatie aangezien ik vermoedde dat mijn jarenlange medicijngebruik wel eens de grondslag van mijn ziekte kon zijn.

Vertrouwend op mijn eigen regime van voeding, supplementen en oefeningen, begon ik me langzamerhand weer ‘mens’ te voelen. Mijn lichaam werd weer groter, zwaarder, sterker en gezonder, en ik had minder aanvallen. Dus ging ik weer terug aan het werk.

Het duurde niet lang voordat mijn symptomen wederom erger werden. Ik had geen andere keus dan terug te gaan naar de dokter om me opnieuw medicatie te laten voorschrijven.

Hoe sterk ik ook geloof dat de geest sterker is dan het lichaam, en dat de menselijke geest sterk genoeg kan zijn om zelfs lichamelijke ziekten te overkomen, mijn lichaam was te zwak geworden om mijn geest van genoeg kracht te voorzien om dat gevecht met mijn lichaam aan te kunnen gaan.

Daarnaast had ik ondertussen zo veel inkomen verloren en zo veel geld uitgegeven aan alternatieve geneeskunde, dat ik me niet alleen fysiek en mentaal, maar ook financieel aan de rand van een afgrond bevond.

Afgelopen vrijdag werd me verteld dat er geen fysieke afwijking kan worden gevonden; niet in mijn hersenen, en niet de rest van mijn lichaam. Dus de conclusie is, wederom, dat mijn fysieke lijdensweg een psychosomatische grondslag heeft.

Angststoornis. Depressie. Anorexia Nervosa.

Hoe meer ik er op sta dat geen van deze diagnoses op mij van toepassing kan zijn, des te meer knikken ‘zij die het beter weten’ hoe zeer dit deel uitmaakt van mijn ‘ontkenning’. Dus om gedwongen opname te voorkomen, accepteer ik nu elke ‘behandeling’ die me opgedrongen wordt.

Mijn ‘acceptatie’ laat helaas anderen toe om hun ontkenning voort te zetten en hun oogkleppen op te houden.

Nogmaals, het is zeker niet mijn bedoeling om negatief of depressief over te komen. Ik voel me strijdbaar en vastbesloten om elke tegenslag te weerstaan en uiteindelijk beter te worden.