[NL] Als niet als

(Dit stuk stond voorheen op Hyves)

Nu bijna anderhalf jaar geleden begon ik – opnieuw – voor mezelf. Na jaren in een stijf mantelpak met daarbij passende werkomgevingen te hebben doorgebracht, besloot ik de voorkeur te gaan geven aan menselijkheid over zakelijkheid, en kwaliteit en creativiteit boven commercie te verkiezen.

Vanuit deze filosofie bied ik mijn werk aan tegen ‘eerlijke’ tarieven, die gemiddeld 3-4 keer lager liggen dan de gangbare markttarieven, terwijl ik mijn werk met persoonlijke aandacht en toewijding uitvoer om het vooral ook echt, oprecht en van goede kwaliteit te houden.

Ik hou zo veel van mijn werk, dat ik, als ik het me kon veroorloven, ik alles gratis zou doen. Helaas is dat onmogelijk; net als iedereen heb ik ook mijn financiële verplichtingen, dus moet ik mijn werk factureren en vertrouw ik erop dat cliënten deze facturen dan ook betalen.

Uit principe werk ik derhalve niet met voorschotten; cliënten hoeven pas na afloop te betalen. Geeft dat risico op misbruik? Ja. Geeft dat cliënten het recht misbruik te maken? Nee.

Vooral doorgaan

De afgelopen maanden heb ik gewoon doorgewerkt, ondanks alle ziekenhuisopnamen tussendoor, zelfs toen mijn huwelijk langzaam maar zeker doodging en ook toen de financiële crisis als een mokerslag toesloeg en 92% van mijn omzet wegnam.

Vooral niet stilstaan, gewoon doorwerken, en zeker niet opgeven; al gaat het jaren duren, ik bouw mijn leven wel weer op.

Dus zelfs toen er onlangs beslag werd gelegd op mijn bankrekeningen (wat betekent dat alles wat daarin door klanten wordt gestort mij niet bereikt, dus ja, in zekere zin werk ik momenteel voor niets) werkte ik onverminderd hard door (des te sneller krijg ik de beschikking over mijn rekeningen dan namelijk weer terug).

Tot vorige week. Toen werd alles ineens te veel.

Dit heeft te maken met een steeds populairdere trend onder cliënten om zo veel mogelijk te doen om hun (financiële) verplichtingen aan mij uit te stellen of zelf volledig te ontwijken.

Eindeloos

Op basis van (levensechte!) recente ervaringen, een (gecombineerd) scenario:

CLIËNT: “Dank voor uw laatste factuur, maar deze kunnen wij niet langer per ommegaande betalen. Wij hebben een namelijk een nieuw systeem ontwikkeld om onze leveranciers in vast te leggen en te betalen en daarvoor is het van belang dat u uw gegevens invoert op www…”

MOI: “Goed, ik heb mijn gegevens ingevoerd. Kunt u mij dan nu betalen?”

CLIËNT: “Nee. Wij hebben uw account namelijk nog niet geactiveerd, dat kan pas als u ons documenten X, Y, en Z van uzelf toestuurt.”

MOI: “Bij deze.”

CLIËNT: “Dank u. Uw account is nu geactiveerd.”

MOI: “Gaat u mij dan nu betalen?”

CLIËNT: “Nee. Wij moeten namelijk zelf eerst een contract specifiek voor deze opdracht opstellen en daarvoor is het van belang dat u uw gegevens invult op bijgaand formulier.”

MOI: “Bij deze. Gaat u mij dan nu betalen?”

CLIËNT: “Nee. Dat kunnen wij pas doen als u ons documenten X, Y, en Z van uzelf toestuurt.”

MOI: “Ehhh… die documenten heb ik u reeds toegestuurd om mijn account te activeren?”

CLIËNT: “Sorry, die zijn hier op kantoor zoekgeraakt.”

MOI: “Dat klinkt zorgwekkend, het betreft namelijk vertrouwelijke persoonlijke informatie. *zucht* Maar goed, bij deze.”

CLIËNT: “Dank u. Alles is nu in orde.”

MOI: “Ah, dus nu gaat u mij betalen?”

CLIËNT: “Om welke factuur ging het ook alweer?”

MOI: “Deze.”

CLIËNT: “Dank u.”

MOI: “Ehhh… Ik wacht nog steeds op uw betaling?”

CLIËNT: “Oh ja, haha. Tja, sorry, die kunnen we zo niet betalen. Dat adres dat u in uw factuur getypt heeft is namelijk weliswaar van ons, maar niet het juiste adres om in uw facturen te typen; ook al factureert u ons alles electronisch, u moet toch het juiste adres in uw factuur typen, en dat is postbus…”

MOI: “Het adres dat ik voor uw factuur heb gebruikt is het adres dat u zelf heeft gegeven toen ik u destijds naar uw factuuradres vroeg! Maar goed, maakt niet uit, bij deze de aangepaste versie. Gaat u mij dan nu betalen?!”

CLIËNT: “Nee. Die factuur kunnen we zo echt niet betalen. Er staat namelijk geen BTW in vermeld.”

MOI: “Zoals ik u destijds al in mijn allereerste offerte heb geïnformeerd, zoals ook op mijn website staat én onderaan de factuur staat vermeld, opereer ik onder Engelse wet en is op door mij in rekening gebrachte diensten wettelijk 0% BTW van toepassing.”

CLIËNT: “Oh. Maar u ben wettelijk ook verplicht uw adres in uw factuur te vermelden. Dat heeft u niet gedaan, dus kunnen wij u nog steeds niet betalen.”

MOI: “Mijn adres staat onderaan de factuur, net boven de BTW-vermelding.”

CLIËNT: “Oeps.”

MOI: “Wilt u mij dan, alstublieft, nu, per direct, eindelijk betalen?!”

CLIËNT: “Nee. Wij betalen pas 90 dagen na acceptatie van uw factuur.”

MOI: “Sorry, maar nu wil ik dat u echt éven naar míj luistert: Voordat ik aan de uitvoering van uw opdracht begon, heb ik u destijds eerst een offerte gestuurd met algemene voorwaarden. Daarin heb ik heel duidelijk op de hoogte gesteld van de uiterste betaaldatum en de extra kosten in geval van late betaling. U bent daarmee destijds akkoord gegaan. Inmiddels heeft u mij al zo lang beziggehouden met redenen en excuses om mij nog niet te hoeven betalen, dat de uiterste betaaldatum al geruime tijd verstreken is, en tóch ben ik geduldig gebleven en heb ik u vooralsnog geen extra kosten in rekening gebracht. Als er problemen waren omtrent de factuur, had u dat direct na ontvangst ervan kunnen melden, maar u wachtte telkens opnieuw dagen of weken – en tóch bleef ik geduldig! Om dan nu ineens aan te kondigen dat u mij pas over 90 dagen gaat betalen, vind ik onbehoorlijk van u!”

CLIËNT: “U begrijpt ons verkeerd. Wij gaan u niet over 90 dagen betalen, wij betalen pas 90 dagen na acceptatie van uw factuur. Tot op heden hebben wij uw factuur nog niet geaccepteerd.”

MOI: “*proest* PARDON?!”

CLIËNT: “Uw werk was niet goed genoeg. Er stond een tikfout in op pagina 4; daar had u een punt-komma getypt waar een dubbele punt had moeten staan. Dus heeft u uw werk voor ons verkeerd gedaan en hoeven wij het door u in rekening gebrachte bedrag niet te betalen.”

MOI: “In dit geval ben ik het met u oneens dat er sprake was van een fout, maar als u dat vond had u dat destijds direct na ontvangst van het werk kenbaar kunnen maken; dan had ik het werk voor u naar wens kunnen aanpassen, of u had zelf wijzigingen kunnen maken, maar dat is geen geldige reden om uw factuur niet te betalen.”

CLIËNT: “Maar dat was niet het enige; er stonden nog meer fouten in uw werk. Zo gebruikte u de termen *blah*, *blah-blah* en *blah-blah-blah* en die zijn helemaal verkeerd.”

MOI: “Hier heb ik nogmaals naar gekeken en ook hier ben ik het met u oneens. Er bestaan diverse termen om hetzelfde uit te drukken, maar in de gegeven contexten zijn *blah*, *blah-blah* en *blah-blah-blah* mijns inziens de enigen die correct zijn. Bovendien geldt voor elk door mij geschreven werk dat, zodra u dit volledig heeft betaald, u over alle rechten beschikt en het geschreven werk van harte lust kunt veranderen zo veel u wilt. Wilt u mij nu alstublieft betalen?”

CLIËNT: “Nee. *zucht* Het was namelijk beschamend slecht.”

MOI: “U schaamde zich er anders niet voor om het werk door te verkopen aan iemand die het inmiddels onder diens naam heeft gepubliceerd, met behoud van punt-komma waar volgens u een dubbele punt had moeten staan én de termen *blah*, *blah-blah* en *blah-blah-blah* die volgens u zo fout waren; toen ik contact met de redacteur van die publicatie opnam bleek hij er niet van op de hoogte te zijn dat ik vooralsnog de rechten erop bezat, omdat u mij nog niet betaald had. Hij zei mij dat hij u drie keer zoveel ervoor betaald had dan ik u in rekening heb gebracht. Volgens hem heeft u zijn betaling reeds geruime tijd geleden ontvangen. En nu wilt ú míj niet betalen?!!”

CLIËNT: “Oh gloeiende *vloek*, jij vuile *scheld*, *tier* *tier* *tier*!!!”

(On)werkelijkheid

Bovenstaand scenario is niet echt, maar het is wel gebaseerd op levensechte ervaringen, waarin het diverse cliënten betreft met diverse scenarios, tesamen goed voor een totaalbedrag dat vier cijfers voor de komma heeft.

Als ik gewoon normaal had kunnen doorwerken, en alle cliënten gewoon zonder gemorrel hun rekeningen op tijd hadden betaald, dan waren mijn bankrekeningen waarschijnlijk nooit geblokkeerd geweest. Bovendien had ik dan nu waarschijnlijk de mogelijkheid gehad om ofwel mijn achterstallige huur en rekeningen te betalen, ofwel mijn woning vrijwillig te verlaten en de borg en huur voor vervangende, goedkopere (gedeelde) woonruimte te betalen.

Als niet als.

In plaats daarvan zou ik binnenkort wel eens dakloos kunnen zijn – omdat ik geen geld heb om regelingen te treffen, of me alternatieve oplossingen te kunnen veroorloven en zelfs niet eens om mezelf in de rechtzaal te kunnen en mogen verdedigen.

Dat is natuurlijk niet geheel de schuld van mijn cliënten; zelf ben ik geheel bereid de handen in de lucht te gooien en te roepen: “OK! Ik snap het! Eigen schuld, dikke bult! Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten!”

Ook schaam ik me er absoluut niet voor om openlijk over mijn situatie te spreken en te schrijven; lees dit en laat het een goede waarschuwing voor je zijn. Ondertussen werk ik onverminderd hard door, in het volste vertrouwen dat ik op die manier ga overleven en mijn leven ga herbouwen.

Maar toen vorige week mijn mailbox zich vulde met nog meer vragen, verzoeken, klachten, opmerkingen, excuses wat dies meer zij, werd het me even te veel en raakte ik zo overstuur dat ik door mijn tranen heen niet meer kon zien wie er nog oprecht tegen me was, wie er een loopje met me probeerde te nemen en wie me een poot probeerde uit te draaien.

Ik zag geen andere uitweg dan zelf mijn uitstaande toezeggingen en beloften aan anderen te breken (en dan ook nog zonder dat aan iemand te laten weten), mezelf op te sluiten, onder de dekens te kruipen en heel lang en heel hard te huilen, te slapen en dan vooral nog meer te huilen. Dat huilen had ik denk ik even nodig – daar ben ik namelijk niet zo goed in – maar dat ik daarmee anderen teleurgesteld heb zoals ik zelf teleurgesteld ben… dát vind ik heel erg. Dat had ik niet moeten doen. Daar heb ik ook heel veel spijt van. Ik hoop dat dat me wordt vergeven.

Maar goed, ik ben er weer, sta weer op beide benen en ben weer hard aan het werk. Dus als ik je ergens mee van dienst kan zijn, gooi dat dan vooral weer naar me toe en ik ga er mee aan de slag.

Vandaag en morgen ben ik waarschijnlijk voornamelijk bezig met het inpakken en (her)organiseren van mijn eigen levenssituatie, en vanaf vrijdag verwacht ik de eerste opdrachten weer voltooid de (virtuele) deur uit te doen.

(Voor cliënten)

Beste cliënt,

Ik hoop dat jij, met mij, geduldig blijft en doorwerkt… en misschien ondertussen even bij jezelf nagaat of ik misschien nog wat van jóu tegoed heb, of je kritiek aan mij fair was, of je vraag/verzoek aan mij niet al lang geleden door mij beantwoord was, en of je die informatie die je zegt te missen niet al lang van mij hebt.

Mocht er nog een bericht van jou in mijn mailbox staan, dan krijg je daar echt nog wel antwoord op – maar misschien een beetje minder ‘menselijk’ en iets meer ‘zakelijk’ dan je tot dusver van mij gewend was – mogelijk zelfs mét factuur. Ik heb helaas geen andere keuze.

Mvg,
Jo

© 2009 Jo Hughes (No part of this may be reproduced without explicit permission)

Advertisements
Leave a comment

1 Comment

  1. [NL] Oude doos | Jo, unabridged

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: