[NL] Privacy, natuurlijk…?!

(Dit stuk stond voorheen op Hyves)

(…..for my past and prospective clients, I guess…..)

Ik hobby en schnabbel nog steeds. Maar waar ik regelmatiger ehhh, hoe zal ik het zeggen, een beetje ‘jeuk’ van krijg, zijn de (heiliger-dan-heilige?) claims in relatie tot de “privacy” (of inbreuk daarop) van bekendheden.

“Ach, wat naar dat ze zo vaak door paparazzi worden gefotografeerd”, “Oh, wat vervelend dat bijna niets van hun privé-leven privé kan blijven”, “Ze zullen wel heel boos / verdrietig zijn dat die foto’s / die video / dat nieuws openbaar is gemaakt”, et cetera.

Dan denk ik, hoe zeer er soms (of vaak) een kern van waarheid zit in dergelijke claims, laten we tegelijkertijd wél even nuchter relativeren (lees: mag ik alsjeblieft éven advocaat van de duivel spelen? 😉 ).

En dus: “Niet elke bekendheid is Diana, Princess of Wales, achtervolgd en opgejaagd in een Parijse tunnel”, en “There is no such thing as negative publicity”.

Natuurlijk is het niet leuk als een bekendheid op willekeurige momenten dat hij/zij zich buiten zijn/haar huis/hotel begeeft ongewenst gefotografeerd wordt, maar het is toch echt naïef om te denken dat elk ‘paparazzi shot’ dat men te zien krijgt, dat ook daadwerkelijk is – de meeste shots in mindere of meerdere mate ‘gearrangeerd’ (mindere mate: telefoontje van de publicist; meerdere mate: geposeerd – ja, zelfs die foto’s met de hand op de lens!).

Natuurlijk is het vervelend als privénieuws of -materiaal (foto’s, video’s) van een bekendheid ongewenst naar buiten worden gebracht, maar in de overgrote meerderheid van de gevallen dat zoiets gebeurt, ligt de bron van dergelijk ‘ongemak’ toch écht bij de bekendheid zelf of in zijn/haar directe omgeving (familie, vrienden, PR-mensen).

Natuurlijk is het begrijpelijk als bekendheden soms hun gevoelens van irritatie, woede of verdriet kenbaar maken in relatie tot paparazzi, roddeljournalistiek en dergelijke, maar niet alles is zoals het lijkt en de officiële reden (“inbreuk op de privacy”) is niet altijd de daadwerkelijke, mogelijk meer sinistere reden.

Publiciteit houdt je bekendheid op peil, maar zeldzaamheid is geld waard en controle is macht (een ‘exclusive’ is verkoopbaar maar uitgelekt nieuws of materiaal niet, tenzij de timing natuurlijk indirect perfect is voor wat je in de verkoop hebt; waarom zou je bereid zijn vrijwillig met mensen te praten als ze je kunnen boeken en betalen voor een interview?; hoe meer je vertelt, des te minder men over je hoeft te verzinnen, geen uitgever heeft belangstelling in je autobiografie als alles al elders door anderen verteld is; je ziet er in foto’s waarschijnlijk beter uit als je op camera’s bent voorbereid; je krijgt meer en beter beter betaalde photoshoots als er niet te veel paparazzi foto’s van je in omloop zijn, maar soms is het handig als de paparazzi je deze week in de Kalverstraat kunnen vinden zodat ze misschien wegblijven volgende week als je van de plastisch chirurg terugkomt; controverse helpt wanneer natuurlijke aandacht kwijnt, en als zelfs de negatieve aandacht naar de achtergrond vervaagt kun je het weer naar de voorgrond brengen door over de negatieve aandacht te klagen).

Roddelpers, blogs en forums zouden niet kunnen bestaan zonder belangstellende kopers / leden / lezers, maar zonder (regelmatig maar al te bereidwillige) bekendheden (lees: aandachtzoekers?) zouden ze wellicht óók niet levensvatbaar zijn.

Soms zou het wellicht fijn zijn als bekendheden eens de hand in eigen boezem staken (of in die van hun naasten) in plaats van een vinger te wijzen naar hun fans of anti-fans (maar daarvoor staat publicitair / financieel / juridisch waarschijnlijk te veel op het spel).

“It’s nothing personal, it’s business.”

Met betrekking tot mijn verleden en heden: hoe veel ik ook vrijwillig en uit liefde gedaan heb, mijn medelijden is op, net als mijn banktegoed.

Natuurlijk wil ik mijn gemoed best wel weer vol laten lopen, maar eigenlijk alleen voor wie iets soortgelijks met mijn bankrekening zou kunnen doen.

Dus voor wie (weer) graag van mijn professionele diensten gebruik wil maken, is het niet langer “Don’t call us, we’ll call you”, maar “You know where to find me”.

Begrijp wel, dat ik niet de privacy kan beschermen van degene(n) die zelf (of wiens naasten) die privacy niet kan/kunnen respecteren, dat ik niet altijd het vuur kan doven daar waar rook is (vooral niet voor brandstichters), en dat ik waarheden misschien niet altijd zal kunnen weerleggen of verhullen.

Advertisements
Previous Post
Leave a comment

1 Comment

  1. [NL] Oude doos | Jo, unabridged

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: